Κρατάς στα χέρια σου ένα νόμισμα. Το πετάς στον αέρα και περιμένεις να προσγειωθεί στο χέρι σου με μια από τις δυό του όψεις: κορώνα ή γράμματα. Όμως, όσο το νόμισμα βρίσκεται στον αέρα, πριν αφήσεις την τύχη να καθορίσει το αποτέλεσμα, εσύ μέσα σου έχεις πάρει την απόφαση, έχεις διαλέξει ποια από τις δυο πλευρές θέλεις...

Αυτό το blog το διαχειρίζονται δύο άτομα διαφορετικά μεταξύ τους: η Μαρία και η Μίνα. Η Μαρία διαλέγει κορώνα, η Μίνα γράμματα. Και αυτό το blog είναι μια οντότητα που δημιουργείται από τη συνένωση των δύο όψεων του ίδιου νομίσματος, του πιο ανεκτίμητου νομίσματος, της ζωής.

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

Δια βίου μα-θύματα


Μπήκαμε σε ένα Πανεπιστήμιο με την ελπίδα να πάρουμε πτυχίο, να διευρύνουμε τους ορίζοντές μας, να επεκτείνουμε τις γνώσεις μας, να κοινωνικοποιηθούμε, με την ελπίδα να φτιάξουμε μια ζωή που θέλουμε.
Πλέον, έχουμε όλοι καταλάβει ότι η κατάσταση δεν είναι ρόδινη. Το δημόσιο Πανεπιστήμιο βρίσκεται στο επίκεντρο της μνημονιακής επίθεσης τα τελευταία τέσσερα χρόνια, από τους εργαζομένους του ως τους φοιτητές του. Η αναδιάρθρωση της δημόσιας εκπαίδευσης δεν πρέπει όμως να αντιμετωπίζεται ως μνημονιακή υποχρέωση. Είναι ο επιτυχημένος στόχος της πολιτικής που ασκούν οι ελληνικές κυβερνήσεις εδώ και δεκαετίες, επιδίωξη της συνθήκης της Μπολόνια από τις αρχές του 2000.
Οι ιθύνοντες ξέρουν ότι αν δεν επιτεθούν στην παιδεία, αν δεν τσακίσουν τη γνώση και τη νεολαία, δεν μπορούν να εκπληρώσουν το στόχο της επίθεσης στον κόσμο της εργασίας, της υποταγής και της εξαθλίωσής μας.
 Τα νομοσχέδια για την ανώτατη εκπαίδευση, το σχέδιο Αθηνά, τα συνεχή μέτρα που έχουν ληφθεί έχουν οδηγήσει στο σπάσιμο των πτυχίων μας σε κύκλους σπουδών [3 χρόνια bachelor και  1 χρόνος master], έχουν φιλετοποιήσει την εκπαίδευση, καταστρατηγούν τη γνώση. Η χρηματοδότηση των ιδρυμάτων έχει μειωθεί δραστικά, τα χρήματα του ΕΣΠΑ δίνονται στα ΙΕΚ που εγκαινιάζει ο Αρβανιτόπουλος, οι εργαζόμενοι βγαίνουν σε διαθεσιμότητα, οι φοιτητές απειλούνται με διαγραφές κ.ο.κ.
Με τις τελευταίες του δηλώσεις ο υπουργός Παιδείας ανακοίνωσε την επικείμενη εφαρμογή του Αθηνά ΙΙ. Συγκεκριμένα, με αφορμή την ολοκλήρωση της εξωτερικής αξιολόγησης των ΑΕΙ, έκανε λόγο για πιστοποίηση όλων των προγραμμάτων των πανεπιστημίων και των ΤΕΙ, με στόχο την «αντιστοίχηση των μαθησιακών αποτελεσμάτων των σπουδών με τις δεξιότητες που ζητά η αγορά εργασίας».
Η συλλογιστική αυτή έχει προβληματικές καθώς μιλάμε για συρρίκνωση του πανεπιστημίου, αλλαγή του ρόλου του και έξοδο των ανθρωπιστικών σπουδών τόσο από τα ΑΕΙ, όσο και από τα ΤΕΙ, με τη δραματική μείωση εισακτέων στα αντίστοιχα τμήματα. Στόχος τους, όπως δήλωσε, είναι «η αντιστοίχηση των παρεχόμενων από τα ιδρύματα γνώσεων, δεξιοτήτων και ικανοτήτων με τις δεξιότητες που ζητά η αγορά εργασίας».
Όλες αυτές οι μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση υψώνουν ταξικούς φραγμούς και οικοδομούν ένα πανεπιστήμιο –και μια κοινωνία- για λίγους και εκλεκτούς. Εμείς από την πλευρά μας, αγωνιζόμαστε για το δικό μας πανεπιστήμιο των κοινωνικών αναγκών. Χωρίς ταξικούς φραγμούς, όπου όλοι/ες θα μπορούν να μετέχουν. Ένα πανεπιστήμιο των πολλών.

Τι να λΕΜΜΕ;
Στο τμήμα μας η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη, καθώς παρά την «προσφορά» του Γρυπαρείου, διαπιστώνουμε ότι αυτό είναι ανεπαρκές αφού οι αίθουσες δεν είναι αρκετές αριθμητικά για να στεγάσουν τα μαθήματα. Οι λιγοστές αίθουσες που προσφέρονται δεν έχουν εξοπλιστεί, και μάλλον παραπέμπουν σε ψυχιατρική κλινική, ούσες μικρές και κατάλευκες [με αποτέλεσμα πολλοί φοιτητές να μη χωράνε και να εγκαταλείπουν τα μαθήματα και τα σεμινάρια ως υπεράριθμοι]. Σίγουρα, δεν είναι αυτό το Πανεπιστήμιο που ονειρευόμαστε, όπου κυριαρχεί η μονοτονία και το μάθημα θυμίζει περισσότερο μάθημα φροντιστηρίου. Ακόμη, για ορισμένα σεμινάρια του Δ΄ έτους οι υπολογιστές δεν είναι αρκετοί, με πολλούς φοιτητές να μένουν εκτός… Η ποιότητα των μαθημάτων όμως, δεν υποβαθμίζεται μόνο από το κτιριακό ζήτημα.
Το υπουργείο Παιδείας εξακολουθεί να μη χρηματοδοτεί το τμήμα εδώ και 2 χρόνια, με συνέπεια να μην καλύπτονται καν οι λειτουργικές δαπάνες του τμήματος. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, το οργανόγραμμα του ΕΚΠΑ δεν προβλέπει βιβλιοθήκη για το τμήμα μας από φέτος, γεγονός που υποβαθμίζει τα ΕΜΜΕ, καθώς δεν έχουν χώρο ανάγνωσης και μελέτης.
Το γεγονός ότι τους τελευταίους 7 μήνες δεν πραγματοποιήθηκε καμία γενική συνέλευση του φοιτητικού μας συλλόγου, θα πρέπει να μας προβληματίσει, διότι μέσα από αυτές ο φοιτητικός σύλλογος κινητοποιήθηκε και κατόρθωσε πολλά. Συγκεκριμένα, την προηγούμενη χρονιά οι φοιτητές του A΄ έτους κατόρθωσαν να μην πληρώνουν για εφημερίδες στο μάθημα «Θεωρία και Πρακτική της Έντυπης Επικοινωνίας» μέσω ίντερνετ. Αλλά και το Δ΄ έτος του 2012 κατάφερε να μην πληρώσει ένα βιβλίο αναγκαίο για το μάθημα, το οποίο όμως δεν παρεχόταν δωρεάν
Με τις μαζικές συνελεύσεις του 2011 ο ΦΣ είχε δυναμική παρουσία στις καταλήψεις και το κίνημα ενάντια στο νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, καταφέρνοντας να εμποδίσει την εφαρμογή του, ενώ στην περίπτωση του «μαύρου» στην ΕΡΤ κινητοποιήθηκε, εκφράζοντας την αντίθεσή του ενάντια στη φίμωση του δημόσιου λόγου, την ελευθερία έκφρασης, τον αυταρχισμό και την καταστολή.

Και η ΔΑΠ το χαβά της
Αυτά τα χρόνια προβλήματα δεν έχει κληθεί ποτέ να επιλύσει η ΔΑΠ ως πρώτη δύναμη, αφού με τη στάση της δείχνει αδιαφορία απέναντι στα πραγματικά ζητήματα που αφορούν το φοιτητικό σύλλογο. Φαίνεται ότι μοναδικός στόχος της ΔΑΠ είναι να αποπολιτικοποιεί τους φοιτητές και να τους απομακρύνει από τα καίρια πανεπιστημιακά ζητήματα, διοργανώνοντας ανούσιες «εξορμήσεις» στα μπουζούκια, στην Αράχοβα και στη Μύκονο. Είναι η ΔΑΠ που αγνοώντας τα πραγματικά προβλήματα ζητά δωρεάν wi-fi και πανεπιστημιακή αστυνομία, αδιαφορώντας για τα ουσιώδη, όπως είναι η δωρεάν φοιτητική μέριμνα. Λες κι αυτό που έχουν ανάγκη τα πανεπιστήμια είναι οι γαλάζιοι μπράβοι της ΟΝΝΕΔ.
Είναι επιτακτική η ανάγκη για συλλογικό αγώνα των φοιτητών πάνω στα ζητήματα που τους αφορούν άμεσα και που ξεπερνούν το στενό πλαίσιο των τοίχων του Πανεπιστημίου. Η αλλαγή της φοιτητικής καθημερινότητας μέσα στη μνημονιακή πενταετία, η επίθεση στη νεολαία και στον κόσμο της εργασίας, τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, η καταστολή, είναι ζητήματα που απαιτούν συλλογικές απαντήσεις. Δε νοείται φοιτητής που να υφίσταται τις συνέπειες της κρίσης των «από πάνω» που να στηρίζει την καθεστωτική παράταξη της ΔΑΠ μέσα στη σχολή, η οποία προωθεί  την ιδιωτικοποίηση του Πανεπιστημίου και τη δημιουργία ενός Πανεπιστημίου-φρουρίου.
Εμείς, στις φοιτητικές εκλογές θα τους το επιτρέψουμε;
Ήρθε η ώρα να δώσουμε το δικό μας μήνυμα ενότητας και ανατροπής μέσα στους φοιτητικούς συλλόγους, να σπάσουμε την αποχή που ευνοεί την ήδη υπάρχουσα κατάσταση. Ήρθε η ώρα να διώξουμε τους «από πάνω» από τις σχολές και τις ζωές μας, με συλλογικούς αγώνες στους δρόμους και στην κοινωνία.



Στις 7 Μαΐου μαζί με την αριστερά μπορούμε να κερδίσουμε.
Σπάμε την αποχή, στηρίζουμε-ψηφίζουμε Αριστερή Ενότητα.


Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012

Σε τι κόσμο ερχόμαστε εμείς (οι επίδοξοι και αν) δημοσιογράφοι;


Σε τι κόσμο ερχόμαστε εμείς (οι επίδοξοι και αν) δημοσιογράφοι; 
Καμιά φορά τα ερεθίσματα περνάνε μπροστά από τα μάτια μας χωρίς να μας προβληματίζουν ιδιαίτερα...
Στην περίπτωση δε που κανείς έχει αποφασίσει να ασχοληθεί και λίγο παραπάνω με τα τεκταινόμενα οι ειδήσεις είναι πραγματικά τόσες πολλές που δύσκολα θυμάσαι τι έχει περάσει από τα χέρια ή το πληκτρολόγιό σου...
Μια είδηση ωστόσο που διάβασα σήμερα ήταν δύσκολο να την αγνοήσω. Πόσο μάλλον να μην αναρωτηθώ: 
"Σε τι κόσμο ερχόμαστε εμείς (οι επίδοξοι και αν) δημοσιογράφοι;"
Δύο βασικές αντιρρήσεις θα μπορούσαν να ήταν 1. πλέον δεν υπάρχουν σωστοί δημοσιογράφοι 2. ο κόσμος είναι έτσι και αλλιώς στα χάλια του για πολλούς άλλους σοβαρότερους λόγους...
Συμφωνώ... αλλά η παρακάτω είδηση όσους ασχολούμαστε με το πενάκι να μας πιάσει λίγο περισσότερο στο συναίσθημα.
Πιο αναλυτικά:
Πρώην συντάκτης της News of the World του βαρόνου των ΜΜΕ, κ. Murdoch, έχασε την δουλειά του ως αστυνομικός ρεπόρτερ γιατί αρνήθηκε... να δωροδοκήσει αστυνομικούς υπαλλήλους.
Όπως δήλωσε στα πλαίσια δικαστικής έρευνας, ο Jeff Edwards, που εργάστηκε στην εφημερίδα από το 1981 ως το 1985, ο αρχισυντάκτης του του είπε ότι πρέπει να προσφέρει δωροδοκίες, αφού δεν κατάφερνε να παράγει αρκετά θέματα.
Μερικές εβδομάδες αργότερα ο αρχισυντάκτης επανέλαβε οργισμένος ότι θα πρέπει να πληρώνει αστυνομικούς για να καταφέρει να παίρνει θέματα επί του αστυνομικού ρεπορτάζ....

Το ερώτημα που ανακύπτει άπτεται του ενδιαφέροντος της δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Ποια η θέση του δημοσιογράφου απέναντι στο παραγόμενο προϊόν, απέναντι στην συνείδηση του κοινού, απέναντι στις επιταγές της αρχισυνταξίας;
Στις μέρες που διανύουμε σαφώς είναι πιο δύσκολο να κρατήσεις χαρακτήρα, εν μέσω κρίσης, συστημικής, οικονομικής και αξιών... Ο ρόλος, ο χώρος και η ποιότητα του δημοσιογραφικού λόγο είναι αναμενόμενο ότι θα περιοριστούν περαιτέρω. Το πιθανότερο είναι ότι στα πλαίσια των συνολικών εκπτώσεων οι αμιγώς δημοσιογραφικές εκφάνσεις της επικοινωνίας θα αντικατασταθούν από πιο προσοδοφόρες ψυχαγωγικές-αποχαυνωτικές για το κοινό.

Το χρέος είναι διμερές....
Ως κοινό πρέπει να μπορούμε να κρατάμε αλώβητη την κρίση μας απέναντι στα επιθετικά ερεθίσματα της λαϊκομαζικής κουλτούρας... Και ο δημοσιογράφος οφείλει να γίνει ο "θεματοφύλακας" της αξίας του λόγου, διατηρώντας τα μυαλά ανοιχτά και τα κεφάλια προς τα πάνω...

επιμέλεια: Μίνα

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

Μια παραγωγή από τα παλιά: The Artist

Μια παραγωγή από τα παλιά: The Artist
Μια ανατρεπτική για τα χολιγουντιανά δεδομένα του  21ου αι. ταινία κατόρθωσε να συγκεντρώσει 5 χρυσά αγαλματίδια στην 84η απονομή βραβείων Όσκαρ, στον απόηχο των τιμητικών διακρίσεων από όλα τα φεστιβάλ στα οποία έλαβε μέρος. Πρόκειται για το The Artist του Μισέλ Αζαναβισίς.
Συγκεκριμένα η ταινία απέσπασε τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας (Μισέλ Αζαναβισίς) και Α' Ανδρικού Ρόλου (Ζαν Ντιζαρντέν), καθώς και Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής (Λουντοβίκ Μπουρς) και Καλύτερων Κοστουμιών (Μαρκ Μπρίτζες).
Ο Ντιζαρντέν είναι ο πρώτος Γάλλος που τιμάται με το βραβείο πρώτου ανδρικού ρόλου της Αμερικανικής Ακαδημίας.

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

"Σταθερές" αστάθειες

"Σταθερές" αστάθειες
Αυτό που έχω συνειδητοποιήσει τους τελευταίους μήνες, αν και άργησα, περιστρέφεται γύρω από το πόσο δύσκολο είναι τελικά να κρατήσεις αυτό που λέμε "σταθερές". Πλέον τίποτα δεν είναι σταθερό σε μια ζωή που όλοι έχουμε μάθει να ζητάμε και να παίρνουμε, ενώ τώρα όλα μας τα ζητάνε και μας τα παίρνουνε...
Και το πιο απογοητευτικό από όλα είναι η ταχύτητα με την οποία διαδραματίζονται τα πράγματα γύρω μας, σε βαθμό τέτοιο ώστε εν τέλει να μην μπορούμε να σκεφτούμε... Σε βαθμό τέτοιο, τόσο επιτηδευμένο, προκειμένου σαν άλλα πρόβατα να "κλειστούμε" στο μαντρί, αγκαλιά με το κοπάδι...
Και ιδού η απορία....
Πρέπει να κάνεις ένα διάλειμμα, να μπεις στο καβούκι σου και να επεξεργαστείς τα καθημερινά δεδομένα, τον εαυτό σου και τα θέλω σου, ή να παρασυρθείς στο ρεύμα, παίρνοντας το ρίσκο ότι τελικά κάποια στιγμή που θα αναγκαστείς να αναλογιστείς δεν θα μπορέσεις να γυρίσεις πίσω και να διορθώσεις...

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

"Ιερή και απαραβίαστη ψευδαίσθηση της ΕΕ" ο στόχος για το ελληνικό χρέος

"Ιερή και απαραβίαστη ψευδαίσθηση της ΕΕ" ο στόχος για το ελληνικό χρέος - Ανέφικτος ο στόχος για χρέος στο 120% του ΑΕΠ - Ασάφεια εκ νέου από το ΔΝΤ

Πληθαίνουν καθημερινά οι φωνές που υποστηρίζουν ότι ο «πολυπόθητος» στόχος για το ελληνικό χρέος το 2020 είναι επιεικώς… ανέφικτος. Ο μαγικός αριθμός 120% (του ΑΕΠ) φαντάζει πλέον «όνειρο θερινής νυκτός» στα μάτια ολοένα και περισσότερων Ευρωπαίων αξιωματούχων.

Μόλις χτες ο πρόεδρος του Eurogroup, J. C. Juncker, επιβεβαιώνοντας πληροφορίες που ήθελαν τις τελευταίες ημέρες την τρόικα να αναθεώρησε το στόχο για τη μείωση του χρέους στο 129% του ΑΕΠ.
Στο 123% του ΑΕΠ εκτιμά το χρέος με τη σειρά του ο Γερμανός Υπ. Οικονομικών, Wolfgang Schaeuble.
Σήμερα τη θέση αυτή περί του ανέφικτου του χρέους έρχεται να επαναλάβει και ο Constantin Gurdgiev, οικονομολόγος και καθηγητής στο Trinity College του Δουβλίνου.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal o περί ου ο λόγος δήλωσε χαρακτηριστικά: «Ο στόχος για χρέος στο 120% του ΑΕΠ (αναφορικά με την Ελλαδά) αποτελεί είναι «ιερή και απαραβίαστη ψευδαίσθηση της «Ευρωπαϊκή Ένωσης». Και συμπληρώνει: «Δεν βλέπω καμία λογική αριθμητική πράξη πίσω από αυτόν τον ισχυρισμό».
Με τέτοιες εκτιμήσεις καθημερινά σαφώς επανέρχεται το ερώτημα: Ως προς τι εν τέλει οι θυσίες των Ελλήνων τόσο καιρό;


Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Τους συμφέρει;


Τους συμφέρει;
Πόσες είναι οι φορές που γυρνώντας το βράδυ σπίτι δεν είδαμε ανθρώπους να κοιμούνται στο δρόμο; Πόσες οι φορές που περπατώντας κυρίως στο κέντρο δεν είδαμε ανθρώπους να ζητιανεύουν;
Το ρόλο αυτό συνήθως είχαν οι μετανάστες, χωρίς να τους αξίζει φυσικά. Αλλά όταν είσαι πρόσφυγας σε ένα κράτος για το οποίο η μέριμνα είναι άγνωστη λέξη, τότε μάλλον ακολουθείς την πορεία που έχουν διαλέξει για ‘σένα…
Όλοι μας κάπως είχαμε συνηθίσει σ’ αυτό το σκηνικό το οποίο συνέβαλε με τον δικό του απάνθρωπο τρόπο στην εξαθλίωση της αθηναϊκής πρωτεύουσας. Εδώ και ένα χρόνο όμως αυτό που αντιμετωπίζουμε στο δρόμο είναι πολύ παραπάνω από την κατάληξη της προσφυγιάς. Είναι αποτέλεσμα εγωιστικών χειρισμών, μιας «σωτήριας» πολιτικής που κατάφερε να πετάξει από τα σπίτια τους ολόκληρες οικογένειες με παιδιά

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Εσύ φταις...

Εσύ φταις...

Σχεδόν πάντοτε, μία σχέση ξεκινά με τις καλύτερες των προϋποθέσεων...
Ωστόσο, δεν είναι λίγες οι φορές όπου το τέλος μίας σχέσης είναι επώδυνο. O εις προσάπτει κατηγορίες στον άλλο και τελικά η εικόνα του πρώην συντρόφου αλλιώνεται και διαφοροποιείται σε σχέση με την αρχική εικόνα που είχε διαμορφωθεί. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; 
Μπορεί κανείς να πει ότι, αυτό συμβαίνει για προφανείς λόγους. Αρχικά, το γεγονός ότι, τον πρώην σύντροφο τον βλέπουμε διαφορετικά, οφείλεται, συχνά, στο ότι ο ενθουσιασμός, ο έρωτας, το πάθος και άλλα, ποικίλα συναισθήματα που μπορεί να προκληθούν κατά τη διάρκεια της σχέσης, δεν μας επιτρέπουν να κρίνουμε τον σύντροφό μας αντικειμενικά. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις, κατά τις οποίες φίλοι, γνωστοί και γενικότερα τρίτοι σε ό,τι αφορά τη σχέση ή το ειδύλλιο μεταξύ δύο ατόμων, φέρουν ενστάσεις, αντιδράσεις ή έχουν αμφιβολίες για τον ένα ή τον άλλο σύντροφο. Και παράλληλα, κανένας από τους δύο συντρόφους δεν μπορεί να διαπιστώσει τα λεγόμενα των ‘τρίτων’ στη σχέση. Έτσι, όταν τελικά διαπιστώσει λόγω συμπεριφοράς και αντιμετώπισης ένας από τους δύο τη σοβαρότητα της κατάστασης και το γεγονός ότι κάτι πάει, όπως λέμε, στραβά,τότε συνήθως απογοητευόμαστε και ισχυριζόμαστε ότι, έγινε αυτό που φοβόμαστε ή ότι ήμαστε με ένα τύπο ανθρώπου που αντιπαθούμε και θέλαμε να αποφύγουμε.

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

Society killed the teenager


Society killed the teenager
Πολλές φορές κάποιοι από ‘μας χρειάζονται περισσότερο θάρρος για να κάνουν κάτι πολύ απλό –έως και ανώδυνο. Και περνάνε από μπροστά τους μέρες και μήνες, νιώθοντας ότι χάνουν το νόημα, την χαρά, αλλά εν τέλει και το ίδιο τους θάρρος. Να μια αλήθεια.
Άλλη μια αλήθεια είναι ότι οι αναστολές είναι πολύ κακό πράγμα τελικά. Μπορεί να σ βασανίζουν για πολύ καιρό, ακόμη και για το τι χρώμα θα έπρεπε να κάνεις τα μαλλιά σου (τυχαίο παράδειγμα).
Είμαστε όμως όλοι αστοί. Πέρα από όσα κατάλοιπα επιφέρει αυτό στην κοινωνικοπολιτική μας υπόσταση, ο αστικός τρόπος ζωής είναι πηγή μιας αόρατης πλανώμενης ηθικής του «φιλελεύθερου» και πηγή συντηρητισμού, εγκράτειας, δουλειάς και περισυλλογής, ‘πρέπει’ και ‘δεν πρεπει’ και ‘τι θα πει ο κόσμος’. Κάτι σαν τους πρώτους προτεστάντες… Όλα αυτά φυσικά ντυμένα με το πέπλο μιας πολυθρύλητης δημοκρατίας και ελευθερίας…
Και για να επιστρέφουμε στο δια ταύτα, όλοι μας έχουμε πει ή σκεφτεί ‘τι θα πει ο κόσμος’ και αν πούμε πως όχι τότε ή κοροϊδευόμαστε ή μεγαλώσαμε σε άλλη γη, σ’ άλλα μέρη, κάπου που κυριαρχεί η ατέλειωτη ελευθεριότητα και ο σταρ***ισμός. (να άλλο ένα αστικό κατάλοιπο… στα δημόσια κείμενα να μην γράφεις τα πράγματα με τ’ όνομά τους)

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

Εξόρμηση... στις αναμνήσεις μέσα από το φωτογραφικό φακό

 Εξόρμηση... στις αναμνήσεις μέσα από το φωτογραφικό φακό
 
Ο καθένας από μας, αναμφίβολα, κάποια στιγμή της ζωής του έχει επιχειρήσει να αποθανατήσει μία στιγμή ή να διαφυλλάξει στη μνήμη του όμορφα γεγονότα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, δεν μπορεί να είναι άλλο από τις διακοπές, όπου είτε περνάει κανείς ξέγνοιαστες και ευχάριστες στιγμές με την οικογένεια του, είτε επισκέπτεται ένα μέρος διαφορετικό από αυτό στο οποιό μένει, όπου εκεί προκύπτουν εκπλήξεις με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, είτε τελικά μέσω των διακοπών εξασφαλίζει χρόνο για τον εαυτό του και έτσι έχει την ευκαιρία να χαλαρώσει, να αποφορτιστεί από τις αυξημένες απαιτήσεις της καθημερινότητάς του και να σκεφτεί οτιδήποτε, πιθανότατα, τον απασχολεί.
Οποιαδήποτε περίπτωση από τις προαναφερόμενες κι αν αφορά τον καθένα από εμάς, σίγουρα, θέλοντας να σφραγίσουμε, να ‘κλειδώσουμε’-όπως συνηθίζεται να λέγεται- τις ευχάριστες στιγμές, έχουμε σταθεί πίσω από τη φωτογραφική μας μηχανή, έστω για μία και μοναδική φορά, και πατώντας το ‘μαγικό’ κουμπί το οποίο θα αποθανατίσει, θα ‘παγώσει’ τη στιγμή, έχουμε τραβήξει την πολυπόθητη φωτογραφία των διακοπών μας. Όταν, λοιπόν, φτάσει η στιγμή όπου θα αναπολήσουμε, θα νοσταλγήσουμε το παρελθόν, τότε θα ανατρέξουμε έκει όπου έχουμε φυλλάξει τη φωτογραφία -στη συγκεκριμένη περίπτωση, των διακοπών μας. Έπειτα, κοιτώντας τη, θα αναβιώσουν οι στιγμές και τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά τη διάρκεια των διακοπών, μέσα από την ίδια τη φωτογραφία. Πιθανότατα, να συγκινηθεί κανείς ενθυμούμενος τις διακοπές του.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...